Τη διαφωνία του ΚΚΕ τόσο στο περιεχόμενο, όσο και στη διαδικασία της Συνταγματικής Αναθεώρησης ανέδειξε ο εισηγητής του ΚΚΕ, Γιάννης Γκιόκας, μιλώντας στη σημερινή συνεδρίαση στην Ολομέλεια που σημαίνει και την έναρξη της σχετικής συζήτησης στη Βουλή.
Στηλίτευσε, πιο συγκεκριμένα, τις μεθοδεύσεις της κυβέρνησης να προχωρήσει σε fast-track διαδικασίες με στόχο τόσο να κρατήσει ουσιαστικά τον λαό «στο σκοτάδι» σχετικά με τις αντιδραστικές τομές που επιχειρούνται, όσο και να γίνει επιφανειακή συζήτηση που θα υπηρετεί τις κάλπικες διαχωριστικές γραμμές μεταξύ των κομμάτων ενόψει και εκλογών.
Ξεκαθάρισε πως το ΚΚΕ δεν φιλοδοξεί να εγγυηθεί την περιβόητη «πολιτική σταθερότητα», ακριβώς γιατί αυτή σημαίνει «σταθερή και με τις όσο γίνεται λιγότερες αντιδράσεις εφαρμογή της κυρίαρχης πολιτικής. Αυτής της πολιτικής που θυσιάζει τις λαϊκές ανάγκες στο βωμό της κερδοφορίας, στο βωμό των ματωμένων πλεονασμάτων και δημοσιονομικών κανόνων της ΕΕ, στον βωμό της πολεμικής προετοιμασίας και εμπλοκής». Πρόσθεσε πως αυτή η αντιλαϊκή πολιτική έχει τη σφραγίδα και της σημερινής κυβέρνησης της ΝΔ, αλλά και των άλλων κομμάτων του συστήματος, παλιών και «νέων» σωτήρων που όλοι μαζί συμφωνούν με τις στρατηγικές επιλογές προς όφελος του κεφαλαίου.
Συνέχισε, λέγοντας πως το ΚΚΕ δεν φιλοδοξεί, επίσης, την αποκατάσταση του χαμένου κύρους «προς τους θεσμούς ενός σάπιου και άδικου κράτους, που είναι τέτοιο όχι γιατί δεν βρέθηκε μέχρι σήμερα ένας έντιμος και ικανός διαχειριστής για να το εξανθρωπίσει, αλλά γιατί είναι ένα κράτος και κατ’ επέκταση ένα σύνταγμα που ενσαρκώνει τη δικτατορία του κεφαλαίου και φτιάχτηκε ακριβώς για να υπηρετεί την αδικία και την εκμετάλλευση».
Ανέδειξε πως η Συνταγματική Αναθεώρηση διεξάγεται σε μια περίοδο οξύτατων ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών και πολέμων, με την ενεργή συμμετοχή και της Ελλάδας, που οι εργαζόμενοι και οι λαοί καλούνται να επωμιστούν και νέα οικονομικά βάρη και την «κουλτούρα των φερέτρων», που εξαιτίας των παραπάνω εντείνονται η λαϊκή δυσαρέσκεια και οι κραδασμοί στο αστικό πολιτικό σύστημα. Σε αυτό το πλαίσιο επισήμανε πως στόχος της Αναθεώρησης είναι «να εμπεδωθεί η αντιλαϊκή πολιτική, οικονομική, δικαστική, ιδεολογική σταθερότητα του συστήματος και αυτό επιδιώκεται και με μια σειρά από προτάσεις που δίνουν το στίγμα της επικείμενης συνταγματικής αναθεώρησης», όπως η συνταγματοποίηση του δημοσιονομικού κόφτη και των ματωμένων πλεονασμάτων, οδηγώντας σε σταθερό καθεστώς φορολεηλασίας δήθεν για να «μην ξανακυλήσει η χώρα στα χρέη και στην κρίση», ταυτόχρονα με τη συνταγματική κατοχύρωση νέων φοροαπαλλαγών για το κεφάλαιο, καθώς στην πρόταση της ΝΔ προβλέπεται η φορολογική ασυλία των στρατηγικών επενδυτών, ενώ δεν καταργείται η εθελοντική φορολογία των εφοπλιστών, στην οποία συναινούν όλα τα κόμματα, πλην ΚΚΕ.
Ειδική αναφορά έκανε και στην αναθεώρηση του άρθρου 16 που ανοίγει τον δρόμο στην ίδρυση ιδιωτικών πανεπιστημίων, οδηγώντας στην εμπορευματοποίηση της Ανώτατης Εκπαίδευσης, στην ενίσχυση του πανεπιστημίου ως μηχανισμού του κεφαλαίου και ως κρίσιμου κρίκου για την πολεμική έρευνα και τα εξοπλιστικά προγράμματα. Ακόμα, πρόσθεσε πως η άρση μονιμότητας των δημοσίων υπαλλήλων μέσω της αξιολόγησης στοχεύει στη «διαμόρφωση εργαζομένων εντελώς ευθυγραμμισμένων με τους κρατικούς και κυβερνητικούς στόχους», κάτι που επιδιώκεται, όπως είπε, και με τις αλλαγές στο εκλογικό σύστημα και με τον προληπτικό έλεγχο συνταγματικότητας των νόμων από το Ανώτατο Ειδικό Δικαστήριο, ώστε να αποφεύγονται φαινόμενα δικαστικών αποφάσεων που θα δικαιώνουν εργαζόμενους. Υπογράμμισε, δε, ότι την αναθεώρηση του άρθρου 16 προτείνει και το ΠΑΣΟΚ.
Ο Γ. Γκιόκας αναφέρθηκε και στην πρόταση σχετικά με τον έλεγχο στη λειτουργία των κομμάτων, ζητώντας διευκρινίσεις από την κυβέρνηση και επισημαίνοντας πως επιδιώκεται να μπουν στο στόχαστρο κομμουνιστικά και εργατικά κόμματα που αμφισβητούν το καπιταλιστικό σύστημα με πρόσχημα την αντιμετώπιση του ριζοσπαστισμού και με όχημα την αντιδραστική θεωρία των δύο άκρων, συμπληρώνοντας πως κάτι τέτοιο συμβαίνει ήδη και σε κράτη-μέλη της ΕΕ, ωστόσο δεν θα συμβεί στην Ελλάδα ακριβώς γιατί «εδώ υπάρχει ΚΚΕ» και δυνατό εργατικό κίνημα.
Τόνισε πως οι ανέξοδες διακηρύξεις, όπως για τη στέγη, και οι επιμέρους αλλαγές που γίνονται υπό την πίεση της λαϊκής κατακραυγής, όπως για τα άρθρα για την ευθύνη των υπουργών και τον διορισμό της ηγεσίας της ανώτατων δικαστηρίων, των οποίων, μάλιστα ο πυρήνας παραμένει ανέγγιχτος, δεν μπορούν να κρύψουν τους πραγματικούς στόχους της Αναθεώρησης. «Κάθε διακήρυξη στο Σύνταγμα τελικά υποχωρεί μπροστά στα ιερά και τα όσια της καπιταλιστικής κοινωνίας, όπου ο τεράστιος πλούτος που παράγεται δεν ανήκει και σε αυτούς που τον παράγουν», ανέφερε χαρακτηριστικά, διευκρινίζοντας πως το ΚΚΕ δεν παραιτείται «από την παραμικρή δυνατότητα που υπάρχει σήμερα για την υπεράσπιση και μέσω του Συντάγματος, εργατικών, λαϊκών δικαιωμάτων, των κυριαρχικών δικαιωμάτων της χώρας, χωρίς φυσικά να έχουμε αυταπάτες για το χαρακτήρα και τα όρια του Συντάγματος», ενώ αξιοποιεί κάθε κλονισμό και δυνατότητα για να βγουν χρήσιμα συμπεράσματα για τον λαό και την πάλη του, για να βαθύνει η αμφισβήτηση στο σύστημα και στο κράτος.