Εκδήλωση για τον εργάσιμο χρόνο, διοργανώνουν την Πέμπτη 12 Ιούνη, στις 7.30 μ.μ., στο Στέκι Πολιτισμού της ΚΝΕ (Τροίας 36, Αθήνα), η ΚΟΒ Μισθωτών Δικηγόρων της ΤΟ Δικαιοσύνης του ΚΚΕ και η ΟΒ Δικηγόρων της ΟΠ Αττικής της ΚΝΕ.
Στο κείμενο – κάλεσμα για την εκδήλωση, αναφέρουν τα εξής:
«Το μακρινό 1886 οι εργάτες στην Αμερική πάλεψαν και κατοχύρωσαν την 8ωρη εργασία. Όμως σήμερα στον 21ο αιώνα το 8ωρο μας φαίνεται “όνειρο θερινής νυχτώς”. Βρισκόμαστε αντιμέτωποι με 10ωρα, απλήρωτες υπερωρίες, διεύρυνση των ελαστικών σχέσεων εργασίας.
Στην εποχή της τεχνητής νοημοσύνης, η επιστήμη και τα επιτεύγματά της αναπτύσσονται και αξιοποιούνται όχι για να μειωθεί ο εργάσιμος χρόνος και να βελτιωθεί η ποιότητα της ζωής μας, αλλά για την εντατικοποίηση της εργασίας μας, για τη μεγαλύτερη εκμετάλλευση μας.
Γιατί συμβαίνει αυτό; Ο εργάσιμος χρόνος μας, η επέκταση ή/και η εντατικοποίηση του,βρίσκεται στην καρδιά της έντασης της εκμετάλλευσης της εργασίας μας, της απλήρωτης δουλειάς μας, που είναι και η πραγματική πηγή των κερδών των εργοδοτών μας.
Αυτή την κατεύθυνση για μείωση του πραγματικού εισοδήματος και αύξηση του εργάσιμου χρόνου έχουν υπηρετήσει όλες οι κυβερνήσεις διαχρονικά, με βάση και τις Οδηγίες και τους Κανονισμούς της ΕΕ, όπως για την περίφημη “διευθέτηση του χρόνου εργασίας”, συνολικά για τη διάλυση του σταθερού ημερήσιου εργάσιμου χρόνου.
Στον χώρο μας, οι μεγάλες δικηγορικές εταιρείες αυξάνουν διαρκώς τα κέρδη τους, ξεπερνώντας σταθερά από το 2021 και μετά το 1 δις ευρώ τζίρο, ενώ αυξάνονται συνεχώς τα δικά μας ωράρια, εκτοξεύεται η απαίτηση για παραπάνω δουλειά στον ίδιο χρόνο. Προσπαθούν να μας χρυσώσουν το χάπι με επιχειρήματα όπως ότι “είμαστε συνεργάτες”, “όσο πιο σκληρά δουλέψουμε, τόσο καλύτερη θα είναι η ανταμοιβή μας”, “η ανέλιξη θέλει θυσίες”. Γι’ αυτό και στην πραγματικότητα η απαίτηση για δουλειά δε σταματάει ούτε μετά το σχόλασμα.
Μας πετούν διάφορα “τυράκια”, όπως προγράμματα πολιτιστικά, αθλητικά και αλλά εντός των εταιρειών, ώστε η διεύρυνση του ωραρίου να μας φαίνεται όσο γίνεται λιγότερο επώδυνη. Άλλωστε, “ο χρόνος είναι χρήμα”.
Η πραγματικότητα είναι όμως ότι τα κέρδη τους δεν τα μοιραστήκαμε και δεν τα μοιραζόμαστε, αλλά προέκυψαν, προκύπτουν και μεγεθύνονται από την εκμετάλλευση μας ως εργαζομένων, από την εντατική μας δουλειά, χωρίς ωράριο, χωρίς εργασιακά και ασφαλιστικά δικαιώματα. Για τα κέρδη τους θυσιάζονται οι ανάγκες μας!
Από τη μια είμαστε εμείς, οι ζωές μας και από την άλλη η κερδοφορία τους. Για να ζήσουμε καλύτερα, όπως μας αξίζει, πρέπει να χάσουν οι εργοδότες μας. Γι’ αυτό είναι ανάγκη να δυναμώσει ο αγώνας για τις σύγχρονες ανάγκες μας, για να ανατραπεί το σύστημα της εκμετάλλευσης και του κέρδους που μας τσακίζει τη ζωή. Ώστε η ανάπτυξη της γνώσης και της τεχνικής να αξιοποιούνται αποκλειστικά για τη ριζική βελτίωση της ζωής των εργαζόμενων που παράγουν τον πλούτο, δηλαδή της πλειοψηφίας, και όχι όπως σήμερα για τα κέρδη των λίγων».