«Η μάνα στους κοινωνικούς και πολιτικούς αγώνες. Από τον θρήνο, πρωταγωνίστρια στην πάλη του λαού» ήταν το θέμα της εκδήλωσης που πραγματοποιήθηκε το βράδυ της Κυριακής, με ομιλήτριες την Ελένη Βασάρα, μητέρα της Αγάπης Τσακλίδου και γραμματέα του Συλλόγου Συγγενών Θυμάτων των Τεμπών και την Μαρία Γιαλιά, μέλος της Τομεακής Επιτροπής Τηλεπικοινωνιών – Πληροφορικής – Έρευνας Κεντρικής Μακεδονίας του ΚΚΕ και μέλος του ΔΣ του ΣΕΤΗΠ.
Με αυτή την εκδήλωση, που έγινε με μεγάλη συμμετοχή νέων εργαζομένων αλλά και μεγαλύτερων, ολοκληρώθηκαν οι θεματικές εκδηλώσεις που φιλοξενήθηκαν στο πλαίσιο της μεγάλης έκθεσης της Κομματικής Οργάνωσης Κεντρικής Μακεδονίας του ΚΚΕ με τίτλο: «Ο δικός μας κόκκινος Μάης, 1936. Τα δικά μας χνάρια στο διάβα της ιστορίας, στην περπατησιά του μέλλοντος» που λειτουργεί στα Παλαιά Σφαγεία Θεσσαλονίκης, στο κτίριο Labbatoir.
Επιλέξαμε τον δύσκολο δρόμο, του αγώνα
«Πρόκειται για μια επέτειο που πάντα μας συγκινούσε, μας έδινε κουράγιο και μας ενέπνεε, γιατί φανερώνει τη μεγάλη δύναμη του εργαζόμενου λαού, όταν παλεύει για το δίκιο του, να συγκρουστεί και να νικήσει έναν φαινομενικά παντοδύναμο αντίπαλο. Ποτέ δεν φανταζόμασταν, όμως, ότι θα γινόταν αυτή η επέτειος τόσο προσωπική… Γιατί ξέρετε, στη θέση που βρεθήκαμε λίγο περισσότερο από τρία χρόνια πριν είχαμε μπροστά μας δυο επιλογές: ή να βυθιστούμε στο σκοτάδι, να κατηγορούμε το “κακό το ριζικό μας”, ή αποκλειστικά το ένα ή το άλλο πρόσωπο για όσα μας συνέβησαν, ή να σηκώσουμε το κεφάλι και να παλέψουμε για το δίκιο των παιδιών μας, το δίκιο των ανθρώπων μας, για να μην υπάρξουν άλλα Τέμπη, να μη χάσουν άλλοι άνθρωποι τους αγαπημένους τους. Και δεν ήταν εύκολη απόφαση αυτή, ήταν δύσκολος ο δεύτερος δρόμος», είπε η Ελένη Βασάρα.
Ανέδειξε, επίσης, ότι «τα Τέμπη δεν ήταν μια κακιά στιγμή. Ήταν η έκφραση μιας απάνθρωπης πολιτικής, που συσσωρεύει προβλήματα και ανασφάλεια. Μιας πολιτικής, που μπροστά στην ανταποδοτικότητα και το κέρδος, δεν λογαριάζει την ασφάλεια στις υποδομές, δεν λογαριάζει την ανθρώπινη ζωή», περιγράφοντας ότι «από την πρώτη στιγμή οι γονείς, οι συγγενείς των θυμάτων αντιμετωπίσαμε ένα εχθρικό κράτος. Αντιμετωπίσαμε την προσπάθεια της κυβέρνησης να κρύψει τις ευθύνες της και ταυτόχρονα την προσπάθεια να συγκαλυφθούν οι ευθύνες των πολιτικών και των προηγούμενων κυβερνήσεων που οδήγησαν στο έγκλημα».
Σημείωσε, ακόμα, πως «οι ευθύνες και οι αιτίες που οδήγησαν στα Τέμπη είναι συγκεκριμένες και είναι ακόμη εδώ. Είναι η εφαρμογή της πολιτικής για την απελευθέρωση των σιδηροδρομικών μεταφορών, η εφαρμογή της πολιτικής της ΕΕ με βασική στόχευση τη δημιουργία μιας ενιαίας αγοράς σιδηροδρομικών δραστηριοτήτων, στην οποία θα μπορούν απρόσκοπτα να επενδύουν και να κερδοφορούν οι μονοπωλιακοί όμιλοι της ΕΕ, μέσα από ένα ολοκληρωμένο νομικό πλέγμα οδηγιών που διαμορφώνεται ήδη από τη δεκαετία του 1990. Αυτήν ακριβώς την πολιτική, αυτό το νομικό πλαίσιο, και όχι κάποια παρέκκλιση από τα ευρωπαϊκά κεκτημένα, όπως παραπλανητικά παρουσιάζεται, εφάρμοσαν διαχρονικά όλες οι κυβερνήσεις και στη χώρα μας και οδήγησαν στην κατάτμηση του σιδηροδρομικού δικτύου και την ιδιωτικοποίηση του κερδοφόρου τμήματός του στα πλαίσια της επιχειρηματικής λειτουργίας με γνώμονα το κέρδος. Το αποτέλεσμα η ανυπαρξία των απαραίτητων αυτοματοποιημένων συστημάτων ασφαλείας και η απογύμνωση του σιδηροδρόμου από το απαραίτητο προσωπικό. Στον βωμό του κέρδους πήγαν περίπατο όλες οι επιστημονικές προδιαγραφές των απαραίτητων έργων στον σιδηρόδρομο. (…) Αυτό το περιβόητο κράτος δικαίου που ευαγγελίζονται, και όχι η παρέκκλισή του, είναι που δεν επιλέγει την ασφάλεια στις συγκοινωνίες γιατί είναι κόστος, θυσιάζοντας ακόμη και ανθρώπινες ζωές για λογαριασμό των κερδών τους».
Εξήγησε ότι οι συγγενείς των θυμάτων στοχεύουν στην αιτία των γεγονότων, «γιατί πραγματική δικαίωση σημαίνει αφενός τιμωρία όλων των ενόχων για το τραγικό έγκλημα των Τεμπών και αφετέρου να εξαλειφθούν οι αιτίες που μπορούν να οδηγήσουν σε νέα Τέμπη, για να μη θρηνήσουν άλλοι γονείς τα παιδιά τους».
Ξεκαθάρισε πως «ό,τι και να κάνουν, όσοι νομίζουν ότι μπορούν να εκμεταλλευτούν τον αγώνα που δίνουμε, για να σερβίρουν δήθεν λύσεις και “νέες συνταγές” για το αύριο, με τα ίδια, φθαρμένα παλιά υλικά, που πλέον είναι ποτισμένα με το αίμα και των δικών μας παιδιών, είναι μακριά γελασμένοι! Έχουμε μεγάλη εμπιστοσύνη στο εργατικό – λαϊκό κίνημα και στον αγώνα του. Είναι και δικός μας αγώνας.
Είμαστε κι εμείς κομμάτι του, εργαζόμενοι που ήρθαμε αντιμέτωποι με το πιο απάνθρωπο πρόσωπο αυτού του συστήματος. Αλλά δεν θα μας λυγίσουν, ούτε θα μας εξαπατήσουν. Γιατί, πραγματική δύναμη και αντοχή στον αγώνα μας μας δίνει η συμπαράσταση, ο ασταμάτητος, διαρκής αγώνας των εργαζομένων, των φοιτητών, όλου του λαού μέσα από τους συλλόγους, τα σωματεία και τους φορείς τους. Αυτός ο αγώνας αντιπαλεύει το σχέδιο συγκάλυψης σε όλα τα επίπεδα, και, κυρίως, με αυτόν τον αγώνα αποκαλύπτεται ο μεγάλος ένοχος για το έγκλημα στα Τέμπη, ο ίδιος που κρύβεται πίσω από τα δεκάδες καθημερινά Τέμπη από τους χώρους δουλειάς, τα νοσοκομεία και τα σχολεία μέχρι τα αεροδρόμια. Με το κεφάλι ψηλά λοιπόν συνεχίζουμε, παίρνοντας δύναμη από όλους εσάς.
Χάσαμε τα παιδιά μας… Χάσαμε αδέρφια, συντρόφους, γονείς, φίλους, γιατί στην πραγματικότητα οι σιδηροδρομικές μεταφορές γίνονταν σε αδιανόητα επικίνδυνες συνθήκες. Γιατί ο σιδηρόδρομος λειτουργούσε κυριολεκτικά ως ωρολογιακή βόμβα έτοιμη να εκραγεί ανά πάσα στιγμή. Πάνω στις ματωμένες ράγες του κέρδους που μας στέρησαν τους αγαπημένους μας κινούνται όλοι: κράτος, κυβερνήσεις, η ΕΕ και οι θεσμοί της. Αυτές οι ράγες πρέπει να ξεριζωθούν για να μην υπάρξουν άλλα Τέμπη, για να υπάρξει πραγματική δικαίωση.
Σε εμάς, που μείναμε με άδειες τις αγκαλιές, παράλληλα με αυτό που βιώνουμε σε προσωπικό επίπεδο, έλαχε το χρέος να γίνουμε η φωνή τους… Να μπούμε μπροστάρηδες στον αγώνα για την αποκάλυψη όλης της αλήθειας που επιμελώς φρόντιζαν να κρύβουν διαχρονικά οι υπεύθυνοι για τη λειτουργία του σιδηρόδρομου… Να μπούμε μπροστάρηδες στον αγώνα για την εξάλειψη των αιτίων που οδήγησαν στο έγκλημα στα Τέμπη…
Συνεχίζουμε τον αγώνα μας για την αποκάλυψη όλης της αλήθειας και την τιμωρία όλων των ενόχων, όσο ψηλά κι αν βρίσκονται! Συνεχίζουμε και απέναντι στην προσπάθεια συγκάλυψης που συνεχίζεται μέχρι και σήμερα και θα ενισχύεται στην πορεία της δίκης. Θα συνεχίσουμε τον αγώνα μας μέχρι τη δικαίωση! Για να μην υπάρξουν νέα Τέμπη, να μη θρηνήσουν και άλλοι γονείς τα παιδιά τους, άλλοι άνθρωποι τους αγαπημένους τους! Δεν ξεχνάμε! Δεν συγχωρούμε! Θα το πάμε μέχρι τέλους! Μέχρι να νικήσει το δίκιο των πολλών και όχι το δίκιο των λίγων!».
Η Ελ. Βασάρα ολοκλήρωσε την ομιλία της με στίχους από τον «Επιτάφιο» του Γιάννη Ρίτσου: «Πουλί μου, χίλιες δυο ζωές με σένανε με δένουν, κι όσοι αγαπιούνται και νεκροί ποτέ τους δεν πεθαίνουν. Ω, τι όμορφα σαν σμίγουνε, σαν αγαπιούνται οι ανθρώποι, φεγγοβολάνε οι ουρανοί, μοσκοβολάνε οι τόποι. Κι όπως περνάν, λεβέντηδες, γεροί κι αδερφωμένοι, λέω και θα καταχτήσουνε τη γης, την οικουμένη».
Χρέος μας να παλέψουμε
Η Μ. Γιαλιά ανέδειξε ότι και τότε και σήμερα παραμένουν ίδιοι, οι δύο κόσμοι, οι δύο πατρίδες, που συγκρούονται: «Από τη μία η πατρίδα της άρχουσας τάξης, των κερδών και των ανταγωνισμών. Και από την άλλη η πατρίδα του λαού, των αγώνων τους και των δικαιωμάτων του. Δυο πατρίδες που δεν διασταυρώνονται πουθενά, σε καμιά περίοδο, ούτε της ιμπεριαλιστικής ειρήνης, ούτε βέβαια στον πόλεμο. Ούτε της καπιταλιστικής ανάπτυξης, ούτε της κρίσης. Ούτε της αστικής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, ούτε της ανόδου φασιστικών καθεστώτων».
Αναφέρθηκε στις γυναίκες που τότε έβγαιναν ορμητικά στο προσκήνιο της Ιστορίας, παίζοντας πρωταγωνιστικό ρόλο στο εργατικό κίνημα και που σήμερα παρά τους όποιους αστικούς εκσυγχρονισμούς, συνεχίζουν να υφίστανται τη διπλή εκμετάλλευση, λόγω του φύλου και της ταξικής εκμετάλλευσης.
«Η γυναίκα συνεχίζει να νιώθει ανασφαλής, λόγω της πολύμορφης βίας που βιώνει, σε κάθε πλευρά της κοινωνικής ζωής της, γιατί συνεχίζει να υφίσταται η εκμεταλλευτική κοινωνία που τα δημιουργεί και τα συντηρεί. Έχουμε δει γυναίκες που όταν έρθει η ώρα να γίνουν μητέρες, να έρχονται αντιμέτωπες με τον φόβο της απόλυσης ή της μετακίνησης από τη θέση τους. Πρόσφατα αντιμετωπίσαμε και την απόλυση νοσηλεύτριας στον ΟΤΕ, που μόλις είχε επιστρέψει από άδεια μητρότητας, που δεν είναι βέβαια η μοναδική περίπτωση. Στην ίδια κατεύθυνση έχει αυξηθεί η πίεση και η εντατικοποίηση της εργασίας, που έχει επηρεάσει όλους τους χώρους δουλειάς, σε όλους τους κλάδους. Αυτό μεταφράζεται είτε με περισσότερη δουλειά λόγω και της υποστελέχωσης στους χώρους, με κυλιόμενα ωράρια, αλλά και δουλειά Κυριακές και αργίες, κάτι που δυσκολεύει ακόμα περισσότερο τις μητέρες, ειδικά στο Εμπόριο και άλλους κλάδους», είπε.
Επισήμανε πως «το σίγουρο είναι πως υπάρχουν λύσεις για όλα μας τα προβλήματα και αυτό είναι που αξίζει να παλέψουμε», καθώς υπάρχει δυνατότητα «για δουλειά με 7ωρο – 35ωρο – 5ήμερο, με ΣΣΕ με δικαιώματα. Με αυξήσεις στους μισθούς για να μπορούμε να ζούμε ανθρώπινα και να ικανοποιούμε τις ανάγκες μας, όχι μόνο στη Διατροφή, τη Στέγαση, την Ενέργεια, αλλά και τον Πολιτισμό, τον Αθλητισμό κλπ.».
Στη συνέχεια, εξήγησε ότι «όλα αυτά δεν είναι για τη Δευτέρα Παρουσία, αλλά για σήμερα. Εξάλλου, όλα αυτά είχαν επιλυθεί ήδη από το 1930 στην ΕΣΣΔ, την πρώτη σοσιαλιστική πατρίδα των εργατών, την περίοδο που στην Ελλάδα και άλλες χώρες της Ευρώπης αντιμετώπιζαν τις συνέπειες της οικονομικής καπιταλιστικής κρίσης και της πολεμικής προετοιμασίας. Τι ήταν αυτό που στη μία περίπτωση οδηγούσε στην εξαθλίωση και στην άλλη στην ευημερία; Ότι στη μία περίπτωση η οικονομία κινούνταν με βάση τον νόμο του κέρδους και στην άλλη, με βάση την ικανοποίηση των αναγκών στη βάση των νέων σχέσεων παραγωγής, του κεντρικού σχεδιασμού και της εργατικής εξουσίας».
«Όπως και οι γυναίκες το Μάη του ’36. Καπνεργάτριες και νεαρές υφαντουργίνες 12, 13 ετών που βγήκαν μπροστά με θάρρος, τα έβαλαν με τους χωροφύλακες. Γυναίκες που σε δύσκολες συνθήκες ήταν οργανωμένες στο σωματείο τους, μέλη ΔΣ, οργανώτριες και καθοδηγήτριες της πάλης του λαού. Έτσι κι εμείς έχουμε χρέος να παλέψουμε ενάντια σε αυτό το σύστημα που μας ξεζουμίζει, μας τρώει τα καλύτερά μας χρόνια, μας κλέβει χρόνο από τη σχέση μας με τους φίλους και τα παιδιά μας, μας πετάει στην ανεργία, όταν δεν μας έχει ανάγκη. (…) Παλεύουμε ανυποχώρητα μέσα από τα ταξικά σωματεία, που αναδεικνύουν καθημερινά τις αιτίες των προβλημάτων μας, τον μεγάλο ένοχο. Βγαίνουν μπροστά στους χώρους δουλειάς για κάθε μικρό και μεγάλο πρόβλημα. Γιατί κόντρα στον ατομικό δρόμο της κοινωνίας που ζούμε, είναι το συλλογικό που ζωντανεύει. Γιατί σε καμιά γυναίκα δεν αξίζει να παλεύει μόνη της στο σπίτι της, στη δουλειά της, στο σχολείο του παιδιού της. Εμείς είναι που πρέπει να ζωντανέψουμε τη συλλογική διεκδίκηση παντού», πρόσθεσε.
«Διδασκόμαστε και εμπνεόμαστε από όλους τους μεγάλους γυναικείους εργατικούς αγώνες», υπογράμμισε, συμπληρώνοντας: «Τους αγώνες για την ισοτιμία και τη χειραφέτησή μας. Μαζί με τους συζύγους μας, τα παιδιά μας, συμμετέχουμε σε κάθε μικρό και μεγάλο αγώνα. Έτσι τα διαπαιδαγωγούμε και τα ίδια, όταν είναι μαζί μας σε μια απεργία και τους εξηγούμε γιατί βρισκόμαστε εκεί. Όταν είμαστε έξω από ένα εργοστάσιο για να υπερασπιστούμε τους συναδέλφους και τις συναδέλφισσές μας και τους εξηγούμε ότι ο χρόνος που δεν περνάμε μαζί τους, είναι χρόνος που αφιερώνεται για να καλυτερέψει η ζωή μας μια ώρα γρηγορότερα. Όταν έρχονται μαζί μας στη συνέλευση του Σωματείου και ταυτόχρονα το Σωματείο παίρνει μέτρα για τη συμμετοχή των μανάδων εργαζομένων, με δραστηριότητες για τα παιδιά, παιδικές εκδηλώσεις, θεατρικές παραστάσεις, εκδρομές κ.ά. Έτσι, μέσα από τη στάση μας, το παράδειγμά μας, τη δράση μας, θα διαμορφώνουμε με τα δικά μας ιδανικά και αξίες την επόμενη βάρδια της εργατικής τάξης».
Τέλος, κάλεσε τις γυναίκες των εργατικών – λαϊκών στρωμάτων να δυναμώσουν, σε συμπόρευση με το ΚΚΕ, τους αγώνες τους για τις σύγχρονες τους ανάγκες τους: «Παλεύουμε, μαζί με τις διεκδικήσεις μας, για να υπάρχει πολύπλευρη δραστηριότητα και παρέμβαση στα σωματεία, με επίκεντρο τις γυναίκες και τα παιδιά. (…) Η ιστορία έχει αποδείξει ότι οι γυναίκες είναι αναπόσπαστο κομμάτι του εργατικού και κομμουνιστικού κινήματος. Το έχουν αποδείξει όλες οι ηρωίδες που δεν φοβήθηκαν ούτε μπροστά στον θάνατο να υπερασπιστούν τις αξίες και τα ιδανικά τους. (…) Με το ΚΚΕ μπροστά, προετοιμαζόμαστε για όλες τις μεγάλες μάχες που έχουμε μπροστά μας. Τα δίνουμε όλα κόντρα στο ρεύμα και στον αρνητικό συσχετισμό, για να γυρίσει ο τροχός της ιστορίας προς τα εμπρός, για την οικοδόμηση της νέας ανθρώπινης κοινωνίας, χωρίς εκμετάλλευση, φτώχεια, πολέμους, τον σοσιαλισμό – κομμουνισμό».