Η ετήσια Γενική Συνέλευση της Ένωσης σας πραγματοποιείται σε μια περίοδο κρίσιμων διεθνών και εσωτερικών εξελίξεων, πολιτικών και οικονομικών.
Διαπιστώσαμε με πολύ ενδιαφέρον ότι στην ατζέντα της Συνέλευσής σας είναι μεταξύ άλλων και οι διεθνείς εξελίξεις, κάτι το οποίο θεωρούμε πολύ σημαντικό, αφού αυτές αποτελούν ίσως τον κύριο καταλύτη όλων των υπόλοιπων εξελίξεων με κύριο χαρακτηριστικό την παγκόσμια στροφή στην πολεμική οικονομία και προετοιμασία.
Αυτό το γεγονός σε συνδυασμό με την όξυνση των ανταγωνισμών, των οικονομικών-εμπορικών πολέμων, των αδιεξόδων συνολικά του καπιταλιστικού συστήματος, πυροδοτούν μια ολομέτωπη επίθεση των κυβερνήσεων στους λαούς, οι οποίοι καλούνται να αποδεχθούν νέα βάρη και θυσίες στο όνομα των λεγόμενων “νέων προκλήσεων”, που φθάνουν μάλιστα και στην αποκρουστική και κυνική παραδοχή ότι λαοί της Ευρώπης πρέπει να αποκτήσουν “κουλτούρα πολέμου”, με ό,τι αυτό συνεπάγεται.
Είναι αυτονόητο ότι σε αυτή την κατεύθυνση η δικαιοσύνη, ως κομμάτι του κράτους, αξιοποιείται για την προώθηση των παραπάνω στόχων. “Αν θέλουμε ανταγωνιστικές επιχειρήσεις, θέλουμε και ανταγωνιστική δικαιοσύνη”, ειπώθηκε πολύ χαρακτηριστικά στο πρόσφατο συνέδριο που διοργανώθηκε από τον ΣΕΒ, το Σύνδεσμο Δικηγορικών Εταιρειών, το ΕΚΠΑ, και όλα τα Ανώτατα Δικαστήρια.
Έτσι, προωθούνται συνεχείς αλλαγές, αφενός για την αποτελεσματικότερη και ταχύτερη στήριξη της δικαιοσύνης στα επενδυτικά σχέδια τα οποία εντάσσονται ακόμα περισσότερο στην πολεμική προετοιμασία και ετοιμότητα σε βάρος των λαϊκών δικαιωμάτων, αφετέρου για την ένταση της καταστολής και του αυταρχισμού ενάντια στους αγώνες του λαού.
Άλλωστε, η πρόσφατη παραγγελία της -διορισμένης απ’ την κυβέρνηση- Εισαγγελίας του Αρείου Πάγου για διώξεις σε βάρος των βιοπαλαιστών αγροτών που δίνουν μια μάχη επιβίωσης, επιβεβαιώνει του λόγου το αληθές, όπως και η αντιμετώπιση με ποινές και διώξεις απέναντι σε στρατευμένους που εξέφρασαν την αλληλεγγύη τους.
Ακόμη και η λεγόμενη “ψηφιοποίηση” της δικαιοσύνης είναι απολύτως ενταγμένη στο παραπάνω πλαίσιο, οδηγώντας τελικά σε μια άλλου τύπου γραφειοκρατία, μια “ψηφιακή γραφειοκρατία”, επιβεβαιώνοντας ότι η επιτάχυνση δεν προωθείται σε όφελος των λαϊκών αναγκών, ούτε και συνοδεύεται βέβαια από τις αναγκαίες προσλήψεις δικαστών και μόνιμου προσωπικού, από βελτίωση των υποδομών και των μέσων.
Στην ίδια κατεύθυνση θεωρούμε ότι θα αξιοποιηθεί και η “Τεχνητή Νοημοσύνη” ανοίγοντας μάλιστα και επικίνδυνους δρόμους αντικατάστασης της αναγκαίας δικαστικής κρίσης με τους αλγόριθμους, όπως κι εσείς επισημαίνετε.
Όλα τα παραπάνω είναι πολύ λογικό να διαμορφώνουν μια έντονη λαϊκή δυσπιστία απέναντι στη δικαιοσύνη, που επιτείνεται και απ’ την στάση που η ηγεσία των ανώτατων δικαστηρίων κράτησε σε σοβαρές υποθέσεις όπως το έγκλημα των Τεμπών, συντονιζόμενη πολλές φορές με τις κυβερνητικές μεθοδεύσεις συγκάλυψης, αλλά και άλλες δικαστικές αποφάσεις όπως η νομιμοποίηση αντεργατικών μέτρων ή η έγκριση της ίδρυσης ιδιωτικών ΑΕΙ.
Για μας είναι ξεκάθαρο ότι αυτή η εδραζόμενη σε πραγματικά γεγονότα δυσπιστία δεν πρέπει να τροφοδοτεί μια άγονη και αποπροσανατολιστική αντιπαράθεση ανάμεσα στο δικαστικό και στο δικηγορικό σώμα, όπως αυτή που εξελίχθηκε τις τελευταίες μέρες, γιατί τελικά αναπαράγει μια κάλπικη διαχωριστική γραμμή ανάμεσα γενικά σε δικαστές και δικηγόρους, σαν να μην υπάρχουν διαφορετικές λογικές και κοινωνικές αφετηρίες και μέσα σε αυτούς.
Άλλωστε, γνωρίζουμε ότι ένα μεγάλο κομμάτι των δικαστών ασφυκτιά μέσα στον αντιδραστικό μανδύα του σημερινού θεσμικού και νομοθετικού πλαισίου, όχι μόνο εξαιτίας των συνθηκών που είναι υποχρεωμένο να εργάζεται, της εντατικοποίησης της δουλειάς, της συρρίκνωσης των μισθολογικών και ασφαλιστικών του δικαιωμάτων, την αποκατάσταση των οποίων διεκδικούμε, όπως είναι ο 13ος και 14ος μισθός, αλλά και γιατί υποχρεώνεται πολλές φορές να σταθεί ενάντια στις λαϊκές ανάγκες που μπορεί να θέλει να υπηρετήσει.
Ακόμα όμως και σε αυτό το πλαίσιο το ΚΚΕ έχει συγκεκριμένες προτάσεις, όπως η ανάγκη αλλαγής του τρόπου επιλογής της ηγεσίας των ανώτατων δικαστηρίων, έτσι ώστε οι ανώτατοι δικαστικοί να μην εξαρτώνται άμεσα απ’ την εκάστοτε κυβέρνηση κάτι το οποίο αποτελεί και διαχρονικό αίτημα της Ένωσης σας. Αυτό μπορεί να γίνει μόνο με την αναθεώρηση του επίμαχου άρθρου του Συντάγματος κι όχι με απλούς νόμους που χρησιμοποιούνται ως άλλοθι για την τελική κυβερνητική επιλογή, όπως αποδείχτηκε και πρόσφατα. Επιπλέον, απαιτείται η πλήρης κατάργηση του άρθρου 86, έτσι ώστε σε κανένα στάδιο η δίωξη κατά υπουργών να μην εξαρτάται απ’ τη βούληση της εκάστοτε κυβερνητικής πλειοψηφίας. Θυμίζουμε ότι τα ζητήματα αυτά τα είχαμε προτείνει ως ΚΚΕ στην προηγούμενη συνταγματική αναθεώρηση προσκρούοντας τότε στην άρνηση των άλλων κομμάτων.
Πρόκειται ασφαλώς για ελάχιστα και αυτονόητα μέτρα και όχι για πανάκεια, αφού στην πραγματικότητα η συζήτηση για την ανεξαρτησία της δικαιοσύνης και των θεσμών και η σχετική πολιτική αντιπαράθεση που την συνοδεύει, συγκαλύπτει, κατά τη γνώμη μας, την ουσία. Δηλαδή ότι αυτό που ονομάζεται “κράτος δικαίου” και τα επιμέρους στοιχεία που το συγκροτούν, η τήρηση της νομιμότητας, η δήθεν διάκριση των εξουσιών, η δήθεν ανεξαρτησία της δικαιοσύνης, η τυπική ισότητα απέναντι στο νόμο συγκαλύπτουν την ενιαία, ομοούσια κι αδιαίρετη εξουσία του κεφαλαίου και την ουσιαστική ανισότητα που υπάρχει αντικειμενικά σε μια ταξική κοινωνία ανάμεσα στον εκμεταλλευτή και τον εκμεταλλευόμενο, το βιοπαλαιστή και τον μεγαλομέτοχο, ακόμα κι αν όλοι αυτοί εμφανίζονται κάτω από την ίδια ιδιότητα του “πολίτη”.
Σε αυτή την κατεύθυνση θα σταθούμε και στην επερχόμενη συνταγματική αναθεώρηση, φωτίζοντας ταυτόχρονα ότι το περιεχόμενό της θα υπηρετήσει τη συνολική αντιδραστική κατεύθυνση και τις στοχεύσεις της ΕΕ και του κεφαλαίου, στο φόντο της πολεμικής προετοιμασίας, στα οποία συγκλίνουν σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό όλα τα άλλα κόμματα.
Ωστόσο έχουμε βαθιά πεποίθηση και εμπιστοσύνη ότι ο εργαζόμενος λαός δεν έχει συμφέρον και δε θα συναινέσει σε αυτούς τους στόχους, κι εξίσου βαθιά πιστεύουμε στην ανάγκη κάθε ενσυνείδητος, προοδευτικός επιστήμονας, νομικός βέβαια και δικαστής, να προασπιστεί με τις γνώσεις και με τη στάση του τα λαϊκά δικαιώματα και ανάγκες, το μέλλον των εργαζομένων και τελικά του ίδιου και των παιδιών του.